Stel je voor: je werkt dag in, dag uit in een viswinkel. Alles om je heen ruikt naar vis. Die geur trekt diep in je kleren, kruipt in je poriën en nestelt zich tussen je oren. ’s Avonds stap je onder de douche, sop je jezelf flink af, schone kleren aan en je ruikt weer fris. Maar de volgende ochtend sta je weer tussen de haring en de makreel. Doe dat een paar weken en je merkt het zelf niet eens meer. Jij denkt dat je neutraal ruikt, terwijl de rest van de straat al achteruitdeinst zodra jij aan komt lopen.
Precies zo werkt het met zeikerds en azijnzeikers om je heen.
De stank van andermans negativiteit
Als je constant wordt omringd door mensen die alleen maar beren op de weg zien, overal een complot achter zoeken of puur teren op drama, word je daar langzaam in meegezogen. Voor je het weet praat je op hetzelfde niveau mee. Hun grauwe wolk wordt jouw uitzicht. Je hebt het zelf amper door, maar iedereen om je heen ziet je humeur en je energie afbrokkelen.
Betekent dat meteen dat die mensen door en door slecht zijn? Nee, absoluut niet. Maar het vreet wel aan je energie.
Draai het eens om. Stel je voor dat je jezelf omringt met mensen die wél vooruit willen. Geen gemaakte types met een permanente nep-glimlach, maar gewoon echte, oprechte mensen die je wat gunnen en je omhoog trekken in plaats van afzeiken. Dat ademt ineens een heel stuk lichter, geloof me.
De bezem door je vriendenkring
Pas wel op voor de nepperds: die types die alleen opduiken wanneer ze ruiken dat je even kwetsbaar bent, om er vervolgens zelf beter van te worden. Ik heb zelf aan die kant gestaan. Ik vertrouwde figuren die het slechtste met me voorhadden en begon te twijfelen aan de mensen die wel echt waren.
Totdat je de filter aanzet. Je legt eens een klein testje neer en kijkt wie er door de mand valt. De leugenaars en toneelspelers haken vanzelf af, vooral als ze zwart-op-wit geconfronteerd worden met hun eigen praatjes. En hoeveel vrienden hou je dan over? Misschien op papier wat minder, maar in de praktijk precies de juiste. Mensen die er écht voor je zijn.
En voor alle visboeren: no hard feelings, ik lust verdomme graag een lekker gebakken visje. Maar soms moet je de metafoor even plat slaan om te zien wie er stinkt en wie er fris blijft.

